blog

Sammy is een cursist uit mijn klas. Hij wil een rijbewijs. Maar dat lukt niet. Geloof me, dat ligt niet aan Sammy. Het is de schuld van het examen.

Onze dochter belt aan. De deur gaat open. Een klein meisje staat te springen. Een kleine jongen verstopt zich achter zijn moeder. Onze dochter zwaait nog naar mij. Ik zit in de auto. En zij stapt het huis binnen. Ze gaat vanavond babysitten.

Al heel mijn leven denk ik: ik hou niet van zwemmen. Zwembaden vind ik druk. Er is zoveel lawaai. Het lijkt wel of iedereen er gilt of roept. De kleedkamers voelen aan als een sauna. En die geur ... 

Stel je voor: je broer trouwt. En je wil iets speciaals doen. Geen cadeau, maar een verrassing. Wat doe je dan?

Vorige maand kwam mijn beste vriendin op bezoek in Brussel. Ze was al drie keer in België. Ik wist niet meteen iets nieuws om te doen of te bezoeken. Maar ik bedacht iets. Er zijn zo veel dingen in Brussel die ik niet meer zie of doe, omdat ik ze zo gewend ben.

Ik hou niet van september. Dat is een harde maand. Ineens moet alles weer vooruitgaan. Ineens branden er weer 100 rode lichtjes in mijn hoofd: Denk aan dit! Denk aan dat!  

Terwijl ik deze tekst schrijf, is onze jongste dochter in haar nieuwe school. De eerste dag. Ze wil kunst studeren. Die school ligt ver weg. Dus onze dochter gaat ook op internaat. 

Mijn zoon en ik gaan vaak joggen in het bos. We wachten altijd tot het donker wordt. Want dan heb je meer kans om dieren te zien. Meestal zien we er niet veel. Maar gisteren hadden we veel geluk! 

Er hangt een rode strook papier aan een raam van ons huis. Voor Gaza. Een rode lijn, een teken van protest. Het is niet oké wat er in Gaza gebeurt, helemaal niet oké.

We leven in een tijd waarin hoop soms moeilijk te vinden lijkt. Daarom ga ik elke dag op zoek naar kleine dingen die me weer hoop geven.